HSP begeleiding Nederland

Kies jij voor jezelf?

thumb-1920-701909.png

Op een mooie zonnige lentedag zit er een elektrische tandenborstel op een bankje in een park. Door het mooie weer is het aangenaam druk in het park. Sommige tandenborstels liggen in groepjes op een kleedje in het gras te genieten en andere joggen sportief en zwetend voorbij. Terwijl de tandenborstel op het bankje wat met zijn smartphone zit te spelen, komt er een andere elektrische tandenborstel voorbijlopen die vervolgens naast hem gaat zitten. Het duurt niet lang voordat het gezelschap hem aanspreekt.

‘Zeg, ken ik jou niet ergens van? Volgens mij heb ik jou al eens eerder ontmoet’, vraagt de tandenborstel aan hem. ‘Is jouw naam niet toevallig Oral A?’ vraagt hij benieuwd. Eigenlijk heeft de tandenborstel helemaal geen zin in een gesprek, maar uit beleefdheid klapt hij zijn telefoon dicht en kijkt hij zijn buurman bestuderend aan. ‘Nee, mijn naam is geen Oral A maar Oral B. Ik zie dat we in ieder geval wel tot hetzelfde soort tandenborstels behoren en ik weet dat er van al de miljoenen tandenborstels in dit land ongeveer 20% zijn zoals wij. Maar dat zijn er stiekem toch nog veel hoor, dus er gaat bij mij niet direct een lampje branden, als ik heel eerlijk ben.’ De andere tandenborstel moest lachen. ‘Ja, dat klopt. Wij zijn die apparaten met een zogenaamde zachte borstel’, grapte hij. ‘Iets wat ik in mijn leven vaak heb moeten aanhoren. Maar je weet het dus niet meer? We stonden namelijk in de winkel naast elkaar in hetzelfde schap. Jij werd een uur eerder verkocht dan ik. Dat weet ik nog omdat je op de grond viel toen een onhandig kind je uit het rek pakte’, lachte hij weer. Oral B knikte bevestigend. ‘Ja, nu je het zegt herinner ik het me weer. Dat was de eerste harde klap die ik meemaakte in mijn leven. Ik werd toen verkocht aan de familie Berger. Dat vergeet ik nooit meer.

Maar, waar ben jij uiteindelijk beland?’ vroeg hij. ‘Ben jij ook bij een familie terechtgekomen?’ De andere tandenborstel schudde met zijn borstel. ‘Nee, een uurtje later kwam er een student en die heeft me meegenomen en afgerekend. Ik moet zeggen dat ik niets te klagen heb. Hij woont alleen, heeft geen vriendin en is een keurige jongen. Hij houdt alles netjes schoon in huis en ook in de badkamer waar ik sta is het fris en opgeruimd. Hij maakt zelfs enkele keren per week het plateau schoon waar ik op sta. Twee keer per dag doe ik mijn werk en dat doet me goed. Ik voel me energiek, ik zorg dat ik op een juiste manier beschikbaar ben en ook al zou hij een vriendin krijgen, dan denk ik dat ik dat gemakkelijk aankan. Daar ben ik eerlijk gezegd niet bang voor. Maar vertel eens, hoe gaat het met jou bij de familie Berger? Hoe zien jouw dagen er uit?’ Oral B keek wat starend voor zich uit. ‘Tja, wat zal ik ervan zeggen? Als ik je verhaal zo hoor, benijd ik je wel een beetje. De familie Berger bestaat uit vijf personen. Vader, moeder en drie dochters. Toen ik daar aankwam merkte ik dat er nóg een electrische tandenborstel aanwezig was. Je weet wel, zo’n type van vijf jaar geleden met een vierkant hoofd die veel herrie kan maken. Als hij wordt gebruikt word ik gek van zijn geluid. Hij is natuurlijk al een aantal jaren oud, maar bij de eerste ontmoeting zag ik direct dat het niet mijn type was. Dat heb ik heel vaak, alsof ik niet bij de meute hoor. Ik ben veel stiller, net als jij, en dat wordt vaak niet begrepen. Ik had ook het gevoel dat hij me al van het begin af aan links liet liggen. En als hij dan tegen me sprak, ging het vaak over zinloze zaken zoals techniek, uiterlijk vertoon en kleurstellingen.

Daar gaat het leven toch niet om? Ik heb daar helemaal niets mee. Ik wil niet praten over allerlei onzinnige zaken, maar de mensen juist bewust maken en zingevend bezig zijn. Ze bewust maken van het feit dat ze op een juiste manier poetsen. Ze krijgen van mij na twee minuten een signaaltje dat ze dan pas voldoende hebben gepoetst. Dus niet korter, want dat kan schadelijk zijn. Het poetsen in het hier-en-nu in volle aandacht, dat is dus belangrijk. Ik wil voorkomen dat ze gaatjes en tandplak krijgen. Het gaat mij meer om de inhoud van wie ik ben en dat uit te dragen. Ik hou er niet van om eromheen te praten over technieken en zo, maar ik word er blij van als ik ervoor kan zorgen dat de familie een stralend witte en frisse lach heeft. Dat doet me goed. Ik wil ze daarmee graag van dienst zijn en als ze in de buurt van de badkamer komen waar ik sta, zet ik me altijd al een klein beetje naar voren zodat ik de eerste ben die ze zullen pakken. Het vierkante hoofd vindt dat natuurlijk niet zo leuk, maar als ik ergens voor ga, dan ga ik er ook helemaal voor.

Dus in de ochtend wordt de familie wakker. En dan sta ik al paraat. In de meeste gevallen poets ik de gebitten, behalve de vader want die pakt altijd het vierkante hoofd. Eerst poets ik het gebit van de moeder, want die staat altijd als eerste op, en dan de gebitten van de drie dochters die naar school moeten. Wat me goed doet, is dat een van de dochters echt uitgebreid de tijd neemt om haar gebit te poetsen. Geen twee minuten, maar vijf minuten. Het is zo fijn om te zien dat ze dan helemaal schoon naar school gaat! Vervolgens wordt het middagpauze, en dan komen de drie dochters weer thuis om te lunchen. Dan verzorg ik hun gebitten weer. Vervolgens gaan ze weer naar school en in de avond voor het slapen gaan is er weer hetzelfde ritueel. Ik poets het gebit van de moeder en van de drie dochters. Daarna gaan ze voldaan naar bed. Ik ga dan enkele uurtjes op de oplader, zodat ik de volgende dag weer opnieuw kan beginnen. Zo ziet mijn dag er ongeveer uit. Ik poets per dag gemiddeld zo’n tien tot elf keer een gebit. Zeven dagen per week. Tot voor kort beviel me dat prima, maar in de afgelopen drie maanden werd ik langzaamaan vermoeider.

Ik merkte dit op een gegeven moment tijdens het poetsen van een van de dochters in de middagpauze. Ik schrok er zelf van. Voel ik nou dat ik minder hard ronddraai? Het was alsof ik minder energie had om te poetsen, terwijl ik nog zo jong ben. “Eigenlijk moet ik niet zo zeuren, want iemand van mijn leeftijd hoort gewoon genoeg energie te hebben”, dacht ik dan. Maar de werkelijkheid was anders. Ik raakte steeds vermoeider, tot het moment zo’n twee weken geleden dat ik in de middag totaal uitgeput was. Mijn haren begonnen alle kanten op te staan en het kostte me verschrikkelijk veel moeite om nog een gebitje te doen. Mijn rode lamp begon dan ook te knipperen. Ik deed net of ik dat niet zag, want ik wilde dat rode licht helemaal niet zien knipperen, maar het was er wel. Ik snap er helemaal niks van. Ik doe zo mijn best om voor anderen te zorgen, ik zet me er 120% voor in en dan krijg je dit er voor terug? Ik vind het onrechtvaardig en meneer met zijn vierkante hoofd roept maar streng dat het mijn eigen schuld is. Ik heb er de kracht niet meer voor. Ik voel me leeg en ik zit nu dus al twee weken in reparatie. Dat is niets voor mij, ik word er onrustig en verdrietig van.

Ook die mensen van de reparatiedienst begrijpen me niet. Ze praten teveel tegen me en komen met allerlei tips en adviezen over hoe ik anders kan gaan poetsen. Maar ik kán niet meer poetsen. Ik ben kapot’. De andere tandenborstel was zeer met zijn soortgenoot begaan. Hij legde zijn warme electriciteitskabel liefdevol om hem heen en vroeg: ‘Maar vriend, vertel me eens, wanneer zet jij jezelf eigenlijk overdag op de oplader? Denk jij dat alleen in de nacht opladen eindeloos voldoende voor je is om de hele dag al dat werk te kunnen doen? Of voel je dat je, als je heel eerlijk bent, ook overdag momenten voor jezelf nodig hebt om op te laden ook al zie je om je heen dat andere types tandenborstels dat niet zo nodig hebben als jij? Het is erg nobel van je om zo vaak voor de ander klaar te staan op de plank en te zorgen voor al die gebitten, want je doet het vanuit je hart, maar wanneer ben jij nu zelf aan de beurt? Welke momenten neem jij voor jezelf? Wanneer heb je tijd voor je eigen ontspanning, rust en ruimte en doe je iets wat je leuk vindt voor jou? Wanneer doe je eens even niets en sta je eens in stilte, of luister je naar de muziek die in de huiskamer klinkt? Wanneer ben je eens even niet bezig met het werkwoord ‘moeten’? Heb je momenten van even niets hoeven waarin je juist tussenstijds kunt opladen in plaats van alleen in de avond? Al is het maar twee keer een uur tussendoor per dag. Zelfs ik doe dat in mijn situatie, maar jij gaat maar door en door. Dat kan toch niet? Zeker niet als je een bovengemiddeld gevoelige body hebt die meer tijd nodig heeft om zijn afgeronde werk een plaats te geven.

Zie je nu dat je er pas voor de ander kunt zijn als je in eerste instantie er voor jezelf bent geweest? Zo zit de hele natuur in elkaar. Een vlinder kan pas voor de verstuiving van planten zorgen indien hij destijds als rups alleen maar voor zichzelf heeft gezorgd door zoveel mogelijk te eten. Nu is het blijkbaar tijd voor verandering. Een verandering in het leren zorgen voor jezelf…’ Inmiddels was Oral B in huilen uitgebarsten. Er vloeiden tranen van pijn, inzicht en dankbaarheid. Dit waren de meest vervelende maar ook meest ware woorden die hij kon horen. Hij zag in dat wat hij van zichzelf verlangde een onmogelijke opgave was. Hij kon inderdaad niet meer energie geven dan dat er in hem aanwezig was. Zijn oplaadtijd was telkens echt veel te kort geweest. Hij zag dat hij meer energie nodig had om zijn innerlijke wens van dienstbaar zijn te kunnen uitvoeren. Al die tijd gaf hij zichzelf veel te weinig energie en aandacht, maar hij verwachtte wel van zichzelf dat hij met een tekort aan energie blijvend zou kunnen functioneren. Nu begreep hij daadwerkelijk dat dit idee belachelijk was. Dat kon geen enkele tandenborstel volhouden! Zijn type had gewoon wat meer tijd voor zichzelf nodig dan de meeste andere. Meer ruimte om even niets te ‘hoeven’, maar juist ruimte geven aan wat hij voor zichzélf wilde. Dat was geen egoïsme, maar intelligentie…

Beste lezer, mag ik als hsp deze vraag ook aan jou als soortgenoot stellen? Denk jij dat alleen in de nacht opladen eindeloos voldoende voor je is om de hele dag al dat werk te kunnen doen? Of voel je dat je, als je heel eerlijk bent, ook overdag momenten voor jezelf nodig hebt om op te laden, ook al zie je om je heen dat er andere types zijn dat niet zo nodig hebben als jij? Ook ik vind het erg nobel van je om zo vaak voor de ander klaar te staan in je dagelijks leven en te zorgen voor al die anderen, want je doet het vanuit je hart, maar wanneer ben jij nu zelf aan de beurt? Welke momenten neem jij voor jezelf? Wanneer heb je tijd voor je eigen ontspanning, rust en ruimte en doe je iets wat je leuk vindt voor jou? Juist daardoor laad je op!

Wanneer doe je eens even niets en sta je eens in stilte, of luister je naar de muziek die in de huiskamer klinkt? Wanneer ben je eens even niet bezig met het werkwoord ‘moeten’? Heb je momenten van even niets hoeven waarin je juist tussenstijds kunt opladen in plaats van alleen in de nacht? Ga jij ook maar door en door? Dat kan toch niet? Zeker niet als je een bovengemiddeld gevoelige body hebt die meer tijd nodig heeft om zijn afgeronde werk een plaats te geven. Zie je nu dat je er pas voor de ander kunt zijn als je in eerste instantie er voor jezelf bent geweest? Zo zit de hele natuur in elkaar.

Dat is geen egoïsme, maar intelligentie…

 

Als ik eerst de liefde naar mezelf toe schijn,
kan mijn hart er voor de ander zijn

 

Uit het boek: Hartsverhalen voor iedere HSP met inspirerende krachtkaarten

Jezelf ontmoeten

thumb-1920-675628 2.jpg

De angst om door anderen verlaten te worden is een begrijpelijke reden om je aan te passen. De reden om lief te doen, om te zorgen voor anderen. Om hun ruzies te sussen, om hun pijnen te helen. Om hun humeur te sturen, om hun blijdschap te verschaffen. De reden om vooral je best te doen. ‘Want straks raak ik iedereen kwijt en ben ik de enige die overblijft’.

Doordat je vervolgens zo aandachtig bezig bent met de ander vergeet je echter al direct jezelf en ben je jezelf uit het vizier verloren. Je wil niet dat de ander je verlaat, maar je hebt juist jezelf verlaten. Juist dat is de pijn en onbewust blijf je in afhankelijkheid en in angst leven. Daar waar je bang voor bent, doe je al en is er al.

Jezelf leren liefhebben door jezelf weer te gaan ontmoeten is een weg die veelal eerst door pijnen leidt. De pijn van anderen loslaten en je innerlijke leegte ervaren die stilaan een ruimte gaat worden die je naar eigen wens kunt gaan inrichten. Diegenen loslaten die niet het beste met je voor hebben. Diegenen die sowieso niet bij je passen. Diegenen die je gebruiken omdat ze weten dat je toch geen ‘nee’ kunt zeggen.

Begin eens met ‘ja’ te zeggen tegen jezelf en in alles dat je doet. Ook al ervaar je innerlijk het begin nog telkens een ‘nee’. ‘Ja, ik ben bang’, ‘ja, ik vind dit moeilijk’, ‘ja, ik heb een fout gemaakt’, ‘ja, niet iedereen vindt mij aardig’, ‘ja, ik kan dit niet’, ‘ja, ik voel me eenzaam’, ‘ja, ik moet opnieuw beginnen, ‘ja, hij is chagrijnig’, ‘ja, zij is boos op mij’. Door ‘ja’ te zeggen begin je ‘ja’ te zeggen tegen dat wat is. En dat wat er is, is er.

Je wordt een ‘ja-knikker’ in plaats van een ‘niet-machine’. Het verandert na verloop van tijd je houding, gevoelens en je stuurt naar een kracht, in plaats van afhankelijk te zijn.

'Ergens diep van binnen, weet ik wel wat goed voor me is en wat ik wil voor mij'......

Zoek vervolgens alleen nog maar naar die plek.

Dat is geen egoïsme.
Dat is intelligentie.

Je begint jezelf te ontmoeten.

Uit het boek: Zijnspiraties.

-Antoine van Staveren-

In je kracht staan

ganesh-chaturthi-cover photos-for-facebook-timeline-176.jpg

Als het gevoel ontstaat om daadwerkelijk voor jezelf te kiezen in alles wat je doet en bent, ontstaat de warme kracht van de innerlijke en uiterlijke creatie. Alles begint zich anders om je heen te vormen en jij vormt alles anders om je heen.

Als we niet in onze kracht staan trekken we diverse situaties aan die de kracht juist willen gaan versterken, ook al denken wij dat het leven ons een beetje loopt te pesten omdat het vaak geen fijne situaties zijn.
 Het is een groot mysterie in het leven, de wet van de aantrekkingskracht. Het is zo liefdevol voor zichzelf dat het er echt alles aan doet om alle facetten van zichzelf openbaar te maken en expressief te uiten. Dat 'zichzelf', dat ben jij.

Het leven geeft ons, door 'onstabiele' situaties op ons af te sturen, de mogelijkheid om innerlijke nieuwe handelingen mogelijk te maken die deze kracht zullen vertegenwoordigen. Het is je innerlijke kracht van Zijn, van ‘oké-heid’, van in jezelf staan, van neerzetten wat je innerlijke voelt, van je innerlijke ruimte. Het is de stabiliteit in jezelf en die wordt daardoor geuit in de wereld. Daarnaar handelen is geen egoïsme, maar intelligentie.

Als je niet in je kracht staat heeft dat wellicht ook een onstabiele relatie en/of werkplek tot gevolg. Je maakt dan situaties mee waarin het leven je telkens opnieuw uitnodigt uit liefde voor jezelf te kiezen, jezelf te verdedigen en/of voor jezelf op te komen. Kosten wat kost, al raak je daardoor alles 'kwijt'. Kwijtraken is slechts het gezond maken van een juiste ondergrond op je eigen akker voor een nieuw seizoen. Geen bloemkolen van andere mensen meer op je heilige grond.

Het leven wil middels jou namelijk zo graag zichzelf zijn dat het de kracht mogelijk gaat maken door dergelijke situaties telkens opnieuw te scheppen. Elke keer opnieuw een liefdevolle uitnodiging voor ons, ook al doet het soms erg pijn.

Als dat niet meer nodig is, wanneer de stabiliteit geleefd wordt, zal een rustiger vaarwater ontstaan. Zowel in relaties als op de werkvloer. Het leven heeft zijn schijnbare doel bereikt.

Ervaar deze uitnodigingen, al zijn ze soms zwaar, pijnlijk en onduidelijk. Alles is een uitnodiging van het leven om zoveel mogelijk facetten die je in je starterspakket bij de geboorte hebt meegekregen, te openbaren. Dat wil het leven dat jij bent. Het wil uniek zijn, middels jou.

Hoe prachtig is dat?

Je BENT al goedgekeurd. Anders was je er niet.
Deze goedkeuring is als een kracht op zichzelf.
Wees het, voel het, omarm het en straal het.

Er is niemand zoals jij in de eenheid die we zijn.
Je hoeft en kan niemand anders zijn.
Dat is juist jouw kracht.

Leef de ingrediënten van je eigen starterspakket.

Uit het boek Zijnspiraties (5,50 euro).

Eenheid

P4040019.jpg

Er zijn geen zandkastelen, er is zand.
Er zijn geen sieraden, er is goud.
Er zijn geen ijsrotsen, er is water.
Er zijn geen woorden, er is trilling.

Er zijn geen individuen, er is liefde.

Wanneer we dit zien, ontstaat vrijheid doordat eenheid wordt ervaren.

Zelfreflectie

983662_422221087877195_666835589_n.jpg

Als je goede zelfreflectie hebt dan kan je kritiek beter verdragen (of dat nu terecht is of niet).

Bij weinig zelfreflectie ga je meteen in de weerstand en haal je andere dingen erbij of ga je juist over de ander praten omdat je niet wilt (in)zien en ervaren welke pijn er in jou aanwezig is.

Dus als je snel geraakt bent doordat iemand iets van jou of over jou vind dan is het goed om even stil te staan en te voelen wat je van jezelf NIET ziet.


Zien dat je mens bent met je imperfecties maakt jou pas perfect ♡.

-Seraphim-

Verkeerde personen aantrekken

verkeerde-personen-1492547906.jpg

Als altijd de 'verkeerde' personen aantrekken je juist uitnodigt om te leren het 'juiste' voor jezelf te gaan verkiezen, zijn die 'verkeerde' personen eigenlijk de 'juiste' om de liefde voor jezelf te ontdekken. 

Klinkt niet zo 'verkeerd' toch?

Je bent Licht

wij-zijn-licht-1492549908.jpg

Dat wat we werkelijk Zijn heeft geen eigenschappen. Het is een niet-iets en tegelijk alles omvattend. Het is het moeiteloze besef van 'ik ben'. En in dat 'ik ben' verschijnt alles, zoals het lichaam zelf met haar pijntjes, emoties en gedachten.

In dat 'ik ben' verschijnt 'mijn' versie van een wereld. 

Het is als licht. Wij zijn het Licht waarin en waardoor alles de mogelijkheid krijgt te verschijnen. Dat op zich is al Liefde. Want alles dat verschijnt heeft altijd twee kanten. Goed en fout, groot en klein, ziek en gezond, oorlog en vrede. Het mag er allemaal zijn. Licht zeurt niet. 

Het Licht heeft het al onvoorwaardelijk omarmd. Omdat alles in haar en dankzij haar bestaat. Omdat zij de voorwaarde is van 'mijn' wereld. 

Het is een ontzagwekkend schouwspel in Liefde en speelt daarin het spel van uitersten. Zo kan het zichzelf leren kennen. 

Het Licht zelf is Een. En kent geen schaduw. 
Binnen het Licht is alles Twee. En beleeft het de schaduwzijden.

Hooggevoelig of hoogsentimenteel?

3574.jpg

Volgens het woordenboek betekent ‘sentimentaliteit’ overdreven gevoelig zijn. Zijn HSP’s dan in eerste instantie niet eerder hoogsentimenteel? Ook de test van Elaine Aron geeft inhoudelijk hoofdzakelijk een weergave van overdreven gevoeligheden van externe prikkels. Indien een HSP lasten ervaart van deze externe prikkels kunnen we stellen dat men op het moment van hulpvraag niet hoogsensitief, maar hoogsentimenteel is. De last is het sentiment, de mogelijkheid is sensitiviteit. Indien de lasten, die een hoogsensitief persoon ervaart, weg vallen kan er dus pas ruimte komen voor de aanwezige opmerkings-begaafdheid.


We bedoelen in dit kader dus niet dat ‘sentiment’ een algemene houding van ‘jammeren’ betekent (‘doe niet zo sentimenteel!’). Sentimenten kunnen ook vergeleken worden met verbindingsdraden vanuit de persoon, die gekoppeld zijn aan prikkels van de buitenwereld. Het maakt hierbij niet uit of deze verbinding nu positief of negatief is. We kunnen dus een sentiment hebben met vrienden, maar ook met onze vijanden. In alle gevallen zou je kunnen zeggen dat er een soort ‘hechting’ is van de buitenwereld.

De HSP vibreert op de beweging van de sentimenten. Als we juist gevoeliger worden, zijn we meer onthecht. Of als je onthecht bent, word je meer en meer gevoelig. Alleen iemand met bewustzijn kan gevoelig zijn. Als je geen gewaarzijn hebt, ben je niet gevoelig. Wanneer je bewusteloos bent, ben je totaal ongevoelig. Hoe meer bewustzijn, hoe meer sensitiviteit. Deze leergang legt de nadruk op dit gewaarzijn, het waarnemen. Als we daadwerkelijk gevoelig zijn en bewust Zijn, zijn we niet gehecht en dus los van de sentimenten.

Het geheel van het gewaarzijn verbreekt namelijk de verbinding, het vernietigt de brug, de verbindingsdraden tussen jou en personen, tussen jou en de wereld. Onbewustheid, niet gewaarzijn is de oorzaak van gehechtheid. De wereld is er, jij bent er, maar de brug tussen die twee wordt minder en minder naarmate je gewaarzijn toeneemt. De gehechtheid vormt dus een barrière en is tevens het sentiment. De oorsprong van het hechten is te vinden in het gevoel onvolledig te zijn. We hebben een soort aanvulling nodig om ons compleet te voelen. Deze, vaak onbewuste, zoektocht naar volledigheid doet bindingen ontstaan. En zo ook ontstaan er vanuit dit automatische gedrag onbewuste bindingen met externe ongewenste prikkels die de persoon als een last ervaart.

Als we meer onthechten wil dat niet zeggen dat we los staan van de wereld. Het tegendeel is eerder waar. Er is de ervaring meer compleet te zijn, één geheel te zijn. We missen minder en we hebben minder van de buitenwereld nodig. Je lijkt een eenling, maar je voelt een totale onafhankelijkheid in een ervaring van heelheid en eenheid met het bestaan.

Boeddha logeerde in een dorp; er kwam een vrouw naar hem toe, ze weende en huilde en krijste. Haar kind, haar enig kind, was plotseling gestorven. Omdat Boeddha in het dorp was zeiden de mensen: ‘Huil maar niet. Ga naar deze man. De mensen zeggen dat hij oneindig mededogen is. Als hij het wil, kan het kind herleven. Dus je moet niet huilen, ga naar deze Boeddha.’
De vrouw kwam met het dode kind, ze huilde, ze weende en het hele dorp kwam achter haar aan. Heel het dorp was aangedaan. Boeddha’s discipelen waren ook aangedaan. Ze begonnen in gedachten te bidden dat Boeddha toch maar mededogend zou zijn. Hij moet het kind zegenen zodat het weer tot leven komt, tot opstanding.

Heel wat discipelen van Boeddha begonnen te wenen. Het tafereel was zo aandoenlijk, het gaat je door merg en been. Iedereen was stil. Boeddha bewaarde het stilzwijgen. Hij keek naar het dode kind, zei niets en keek naar de wenende, huilende moeder. Na enige tijd zei hij tegen de moeder: ‘Huil niet, doe één enkel ding en je kind zal weer leven. Laat dit dode kind hier, ga terug naar het dorp, ga bij elk huis langs en vraag al die gezinnen of er ooit iemand in hun familie gestorven is, in hun huis. En als je een huis kunt vinden waar niemand ooit gestorven is, vraag dan van hen iets te eten, wat brood, wat rijst, of wat dan ook. En dat brood of die rijst zal het kind onmiddellijk weer tot leven brengen. Ga maar. Geen tijd te verliezen.’

En de vrouw was gelukkig. Ze had nu het idee dat het wonder ging gebeuren. Ze raakte Boeddha’s voeten aan en holde naar het dorp wat niet erg groot was. Er waren een stuk of wat huisjes, enkele families maar. Ze ging van de ene familie naar de andere met haar vraag. Maar iedere familie zei: ‘Nee, onmogelijk. Er is geen enkel huis, niet alleen in dit dorp, maar overal op aarde, waar nooit iemand gestorven is, waar de mensen niet door de dood geleden hebben en door de ellende en de pijn en het verdriet wat daaruit voortkomt.’

Langzaam maar zeker drong het tot de vrouw door dat Boeddha een handigheidje had gebruikt. Dit was onmogelijk. Maar toch was er nog steeds hoop. Ze ging door met vragen tot ze het hele dorp rond was gegaan. Haar tranen droogden op, haar hoop ebde weg, maar ineens voelde ze dat er een nieuw gevoel van rust over haar heen kwam, een sereniteit. Nu drong het tot haar door dat al wie geboren is sterven moet. Het is alleen maar een kwestie van jaren. De één sterft eerder, de ander later, maar de dood is niet te vermijden.

Ze ging terug, raakte weer aan Boeddha’s voeten en zei tegen hem: ‘Net wat de mensen zeggen, u heeft waarlijk een diep mededogen voor de mensen.’ Niemand kon begrijpen wat er gebeurd was. Zijn discipel Ananda vroeg Boeddha: ‘U had de jongen kunnen doen herleven. Hij was zo’n mooi kind en de moeder was zo in en in verdrietig.’ Maar Boeddha zei: ‘Zelfs als het kind was herrezen, zou hij toch hebben moeten sterven. De dood is onvermijdelijk.’

Ananda zei: ‘Maar u schijnt niet erg gevoelig te zijn voor de mensen, voor hun ellende en droefheid.’ Boeddha antwoordde: ‘Ik ben sensitief, jij bent sentimenteel. Juist omdat je gaat wenen, denk je dat je sensitief bent? Je begrijpt het leven niet. Je bent je niet bewust van het verschijnsel.’

In de stilte, die in Boeddha aanwezig was, werd sensitiviteit als opmerkings-begaafdheid benut. De sensitiviteit bracht de ander tot inzicht. Het waarachtige mededogen was er omdat hij deze vrouw hielp te groeien, hielp tot rijping te komen.

Sentimentaliteit is gewoon, sensitiviteit is buitengewoon. Ze wordt verkregen door inspanning en een mogelijkheid in het leven indien de sentimenten geen zware druk meer op je uitoefenen. Dan pas komt de ruimte. Sensitiviteit betekent een oplettendheid die alles aanvoelt wat er rondom je gebeurt. En je kunt alleen aanvoelen wanneer je niet gehecht bent, als er geen sentimentaliteit aanwezig is. Als je gehecht bent, ben je niet langer daar om te voelen, je bent uit jezelf weggegaan. Belangrijk om aanwezig te blijven. Als het ware dus in je ‘eigen binnenwereld’ terwijl de film van ‘de buitenwereld’ zijn gang gaat.

Uit het boek: 'Bewust-er-zijn met hooggevoeligheid'
Antoine van Staveren 
ISBN: 9789089543196

«      1   |   2   |   3   |   4   |   5      »