HSP begeleiding Nederland

Innerlijke blaffende honden

77865.jpg

Innerlijke 'blaffende honden' bijten niet. Of moet die hond gewoon 'uitgelaten' worden?

Als je ziet dat je emoties in de huidige situatie te maken hebben met pijnen van vroeger, ben je al een heel eind op weg.

Je herkent ze met name doordat je ten opzichte van dat wat er werkelijk gebeurt in het huidige moment een tikkeltje TE irreëel reageert op de ander, bijvoorbeeld je vriend(in). Je gaat dan schreeuwen, je enorm irriteren, vloeken, gooien met keukengerei, schopt deuken in de vuilnisbak (en die krengen zijn best duur) of je loopt kokend kwaad weg. Terwijl die ander de wenkbrauwen omhoog trekt vanwege je 'overdreven' emotionele reactie. "Doe ff normaal! Waarom reageer je nou zo fel?" Waarop je dan natuurlijk NOG bozer wordt omdat je je weer eens niet gezien/gehoord voelt, net zoals in de oude situatie van vroeger die je onbewust nog ervaart en instant houdt.....

De huidige situatie die je meemaakt kan een pijn van vroeger even aanraken en dan wordt de hond in zijn mand wakker en begint keihard te blaffen. Degene waartegen die blaft snapt er dus vaak geen snars van omdat je niet zo hard hoeft te blaffen voor 'een voorbijganger die niet eens aan je voordeur belt'. Maar voor jou is de pijn geen voorbijganger, maar al een inbreker, omdat je de pijn voelt van toen. Die komt keihard binnen en dat doet zeer. Elke keer weer.

Als we een beetje goed kijken dan zien we dat het leven in alles zichzelf wil helen. Alles in een liefdevolle zoektocht naar heelheid. Een mooi woord, het wil HEEL worden. Het wil VRIJ zijn en EEN worden. Jij ook en daar vecht je je soms een ongeluk voor. Alleen de manier WAAROP we die heling zoeken en willen krijgen gaat onbewust en veelal houdt de pijn, doordat we niet bewust zijn, zichzelf in stand.
We doen maar wat uit emotie, en zijn ons niet bewust van de kansen. Zo sneuvelen relaties telkens weer en trek je de zogenaamde 'verkeerde personen' aan, want de volgende vlam maakt zeer waarschijnlijk toch weer dezelfde hond wakker... Het is namelijk nog niet geHEELD.

Door bijvoorbeeld in de huidige tijd tegen de ander te gaan schreeuwen, of telkens overal de schuld van te blijven geven, is dat een instandhouder van de oude pijn, omdat de ander gewoon terug gaat schreeuwen (die heeft wellicht ook zijn/haar hond in de mand liggen). Dat versterkt juist de pijn, omdat je liever echt gehoord en gezien wil worden. En dat gebeurt dus niet. Dus dat is niet de meest handige versie om iets op te lossen.

Het leren voelen (ik noem het afvoelen) en het totaal ervaren van de pijn van vroeger is de weg naar heling. Het voelen van het klein worden, het voelen van niet gezien worden, van afgescheiden zijn, van afgewezen worden als gevoel, een gevoel van los staan, angst, verdriet. Noem het maar op.

Het zit ergens in je lijf, op je borst, je buik, je hart, je keel. Zoek het maar eens. En dan HOE voelt het in die situatie, als een stroom, een vuur, een vuist, een huilgevoel, een willen schreeuwen gevoel, willen slaan gevoel? Als een stok, een bal, een snijdende pijn, een hitte? Als je weet HOE het voelt, is het belangrijk te ervaren HOE je dat gevoel, naar wens van het gevoel kunt gaan UITEN door het er simpelweg te laten ZIJN. Daar hoef je niet over na te denken. Alleen maar ruimte geven door je aandacht op die plek te blijven houden.

Het is niets meer dan een oude bal met energie, ergens opgeslagen in je lijf. Die emoties blijven bestaan en hebben geen horloge om, ze verdwijnen niet zomaar. Het is een oude auto, ooit neergezet in een parkeergarage. Het blijft er staan. Als je niets doet tenminste.

De energie moet erUIT, niet TEGEN of OP degene die je pijn aanraakt. Daar zijn kussens en dergelijke voor. Ga eens hard schreeuwen in je auto, roep alles wat er in je leeft onder water in het zwembad (hoort niemand), ga naar het strand om te schreeuwen en te schelden of uit je taal in kussens. Koop een tweedehands bokszak!

Die ander weet vaak niet eens wat hij/zij ‘fout’ doet. Hij/zij/de situatie raakt alleen maar je pijn aan en dat is een uitnodiging van het leven. Keer op keer zoekt het heling in de vorm van situaties. De levensfabriek heeft weer dezelfde soort situatie gemaakt en bij je afgeleverd door UPS (Uw Persoonlijke Situatie).

Het wil zo graag geheeld worden, maar hoor je haar taal?

Daarom hoeft de ander in de meeste gevallen waarbij oude pijnen plots worden aangeraakt en gaan blaffen geen ’sorry’ te zeggen (ook al wil je pijn dat natuurlijk wel graag). Via de ander is de kans tot heling namelijk openbaar gemaakt. Zonder dat hij/zij het zelf in de gaten heeft. Zo doet het leven het voor jou.

Het lijkt de omgekeerde wereld als we dat gaan zien. Als we open gaan en kwetsbaar durven worden om te kunnen helen. Daar is een beetje moed voor nodig.

Door je eigen donker op de oude blaren lopen naar het licht.

Niemand kan die tocht voor jou lopen, echter de zelfliefde loopt met je mee.

Die omarmt je bij de finish en laat je nooit meer los.

Ben ik goed genoeg?

FB_IMG_1i.jpeg

Wanneer ben ik goed genoeg? Wanneer doe ik ertoe of deed ik ertoe? Ben, of was ik zinvol genoeg in het leven dat ik leef? Wat laat ik achter als ik er niet meer ben? Wordt er van mij gehouden?

Het feit alleen al dat je werkelijk beseft dat je bestaat, dat het leven zelf, wat jij bent, je heeft neergezet op een wijze waarvan er nergens op aarde een tweede van te vinden is. 
Met al je warme bedoelingen, je ware wensen voor anderen, voor je kinderen, je woorden in situaties, je gemeende intenties. Er is niemand zoals jij. Is dat niet prachtig op zichzelf? 

Zonder jouw aanwezigheid was er geen enkele interactie met wie dan ook mogelijk. En hoe ver jouw woord reikt weet je zelf niet. Slechts één plotselinge zin uit jouw mond, kan een ander leven radicaal veranderen, zonder dat je het ooit te weten zal komen. Zonder jou waren wij met zijn allen niet compleet, omdat jij een radar bent in onze gezamenlijke levensklok. Zonder jou, is onze tijd op.

De aanwezigheid van jou, kan voor een rimpeling zorgen aan de andere kant van de wereld. Waardoor?

Omdat we verbonden zijn in het levensweb, en daar hoor jij nu bij. Omdat je er al bent.

Dankzij jou ontstaat er wellicht een nieuw leven in je leven, wat zichzelf kan gaan beleven als kind. Dankzij jou kan het zichzelf gaan herkennen als Liefde. Hoe zinvol is dat? 

Alleen al jouw aanwezigheid in de moeilijke momenten in iemands leven kunnen zorgen voor een onzichtbare aanraking in het hart. En bovenal kan jouw aanwezigheid met jezelf in moeilijke tijden de aanraking met je eigen hart verdiepen, als je vanuit het oog van Liefde naar jezelf durft te kijken, en niet vanuit de verwachtingen en hoe het zou horen of moeten zijn. Is dat niet waar het werkelijk om gaat? 

Het leren van de waarde om in Liefde met jezelf te gaan leven, door kwetsbaar te durven zijn naar de wereld, en bovenal, naar jezelf. Zonder angst, maar in vertrouwen. Om lief en warm te zijn naar jezelf. Om jezelf te leren omarmen, om jezelf te leren liefhebben in wie je bent. Uiteindelijk maakt het je vrij. Echt vrij. 

Jouw geleefde en beleefde aanwezigheid behoort juist tot de grote dingen die resteren als je er op een dag niet meer bent. Dat je er was, in nabijheid, in aandacht, in Liefde. Dan leef je voort zonder woorden in harten, in het energetische onvergetelijke.

Het gaat er niet om wat je doet.
Het gaat er om dat je er bent.

Dat je jezelf bent.

Word een levenskunstenaar

paint.jpg

Door de duistere paden van het leven te bewandelen worden je ogen geoefend en ga je zelfs in de duisternis het licht zien. Heeft het wel schoonheid als je overdag het licht kunt zien? Het heeft schoonheid wanneer je ogen zo geoefend zijn in de duisternis dat je in de donkerste nacht kunt zien dat de dag erachter schuilgaat. Als je in de donkerste nacht de ochtend kunt zien, dan is er schoonheid. Als je in het laatste het hoogste kunt zien, word je een levenskunstenaar. Je wordt geen afwijzer, maar een jazegger tegen dat wat er is.

Accepteer en beRUST, en langzamerhand zul je merken dat hoe meer je accepteert, des te minder je verlangt. Wanneer je berust, gaat je belangstelling nergens anders heen. Je leeft van moment tot moment in diepe aanvaarding. Je groeit dan als vanzelf, zonder enig doel, zonder verlangen ergens heen te gaan en iets of iemand te worden.

Wees jezelf, dat is het enige dat je ooit werkelijk kunt zijn en kunt bereiken.

Volmaaktheid

sun_2760226699177099264_n.jpg

Volmaaktheid is niet iets dat verworven hoeft te worden. Je hoeft het niet te bereiken, er niet voor te vechten. Je hoeft geen oefeningen te doen en geen zware wegen te bewandelen. Je hoeft je slechts in dit ene moment te realiseren dat de perfectie alles is dat er nu is, dat het leven dat je bent zichzelf doet, en dat je zelf een weergave van die prachtige volmaaktheid bent.

Alles is exact perfect in wat het is en herkenbaar in alle tegengestelden. Van winter naar zomer, van donker naar licht, van bezitten naar verliezen, van leven naar dood.

Volmaakte compleetheid. Daar ben jij een uiting van.

Een liefde-vol mysterie.
Ongrijpbaar en overal tegelijk.

Is dat geen wonder?

Be soft

44083328_1883366921711160_1942134445465141248_n.jpg

Word niet dat, wat in de wereld gebeurt. Het verhardt je. Je wordt een voortdurend klagend emotioneel pijnlichaam. Ontken niet wat er speelt, maar blijf in je handelen wat je reeds was, voordat de levensfilm zich aan je openbaarde.

Oordelen

Vriendelijkheid.jpg

Oordelen zijn zo snel gemaakt, maar als we even stilstaan en goed waarnemen, zijn we als mens ALLEMAAL op zoek naar een vorm van Liefde en eenheid.

Om dat te verkrijgen, daar heeft de mens werkelijk ALLES voor over. De roep is onvermijdbaar krachtig. 

Je eigen hart gaat meer open als telkens gezien wordt dat iedereen naarstig op zoek is naar deze vorm van universele compleetheid. Omdat men denkt het te zijn kwijtgeraakt.

Zodra het gedrag in de zoektocht naar Liefde ook als Liefde wordt gezien en ervaren, verdwijnt het oordeel.

<3

Is liefde pijnlijk?

25508023_1544232148957974_7400347636961465022_n.jpg

Iedereen zegt dat liefde pijn doet. Dat klopt niet..
Eenzaamheid doet pijn en afwijzing..
Iemand verliezen doet pijn en afgunst ook.

Iedereen haalt deze door elkaar met liefde.
Maar in werkelijkheid is liefde de enige factor,
die alle pijn doet oplossen,
en mensen zich weer prachtig doet voelen.

Liefde is het enige op de wereld dat geen pijn doet.

Liam Neeson (1952 – ), acteur

Moed

Moed.jpg

Moed

Voor moed mogen we ons hart durven laten spreken, de repeterende taal van het denken durven laten varen.

Voor moed mogen we het verleden waarin we gekwetst werden als verhaal durven loslaten en het vertrouwen hebben te kunnen omgaan met een mogelijk nieuwe kwetsuur omdat we anders in eeuwige cirkels blijven ronddraaien.

Voor moed mogen we zelf gaan handelen en verantwoordelijkheid nemen, en niet afwachtend zijn of blijven in hoe de ander de kwetsuur mogelijk zal helen. Moed zelf heelt de kwetsuur door volwassen te zijn.

Voor moed mogen we leren te vertrouwen en onszelf in echtheid, kwetsbaarheid en openheid te durven laten zien, ook al is dat niet onze sterkste kant, ons ego aan de kant te durven zetten in plaats van op onze veilige terp te blijven staan.

Via moed durven we te handelen vanuit een diepste hartenwens, vanuit de daadwerkelijke wens voor liefde en verbinding met onszelf en de ander.

Via moed ondernemen we, handelen we, stappen we voorwaarts, gaan we een muur over, richten we het hoofd vooruit en durven we, ondanks angst, koppigheid en weerstand, te ondernemen via een eigen hartverbinding.

Moed, niet omdat het moet, maar omdat de daadwerkelijke wens van het eigen hart erom vraagt.

Je ego gaat dan geestelijk op de knie. Je hart krijgt dan de ruimte om datgeen te ontvangen wat je diep in jezelf zo graag wenst.


Uit het boek: Zijnspiraties.

1   |   2   |   3   |   4   |   5      »